ارزش مسئولیت بالاتر در نگاه اسلامی / چالش فیش های حقوقی!
توضیح: به قلم روح الله عباسیان جزی (دبیر جامعه عبادالرحمن البصیر)
یکی از موضوعاتی که بحث روز است موضوع فیش ها و حقوق های نجومی است که واکنش های متعددی را به خود اختصاص داد. عده ای این حقوق ها را دزدی و غارتگری بیت المال قلمداد کردند. عده ای هم بیان کردند چون مدیران مسئولیت و تخصصشان بالاتر است حقوق های بالاتر حقشان است و تخلفی در کار نیست.
موضوعی که در ابتدا به آن می پردازیم این است که یک وقت می خواهیم ارزش یک خدمت خاص را مشخص کنیم و برایش پاداش تعیین کنیم. یک وقت مساله این است که شأن یک پست سازمانی چقدر است و چقدر باید برای آن حقوق تعیین کرد؛ که این نگاه ها مادی است.
در خصوص مشاغل دولتی و عمومی یک نگاه دیگر وجود دارد و آن اینکه می گوید مسئولیت ها موهبت الهی و یک امانت هستند؛ این مسئولیت ها بایستی در اختیار بهترین ها قرار گیرد. آنهایی که ضمن داشتن تخصص قصدشان خدمت به خلق می باشد. در قبال این همه خدمت افراد معتقد و مسئول انقلابی اجر و مزدی از مردم، حکومت و بیت المال مسلمین مطالبه نمی کنند بلکه اجر خدمات خود را از خداوند می خواهند. بالاتر اینکه آنها برای جلب رضای الهی و محبت خداوند خدمت به خلق می کنند و طلب پاداش از هیچ کس جز او ندارند. این یک رویکرد است و لذا در مساله حقوق و مزایا به نحوی دریافتی دارند که در حد کفاف و مثل قشر متوسط مردم حتی پایین تر زندگی کنند چون از مردم بلکه بالاتر از خداوند شرم دارند که عده ای از مردم گرسنه بخوابند و رفاه نداشته باشند و او زندگی آسوده داشته باشد.
این مساله در سیره پیامبر اکرم (ص)، امام علی (ع) و سایر معصومین نمود داشته و البته در عصر ما امام خمینی (ره) و مقام معظم رهبری بدان ملتزم بوده و هستند. حتی شاگردان راستین مکتب آنها نیز این سیره را لحاظ می کرده اند. امام خمینی اتفاقا قیام کرد تا با اشرافی گری مسئولین مقابله کند. او شاه را از تاج و تخت پایین آورد و خود در ساده ترین حد ممکن زندگی کرد. ساده ترین منزل و ساده ترین صندلی را انتخاب کرد. او می گفت من خادم مردم هستم و واقعا پای آن ایستاد.
اما نگاه مادی می گوید هرچه درجه بالاتر می رود حقوق و مزایا بایستی بالاتر رود. چه درجه علمی، چه سابقه کاری، چه جایگاه سازمانی و... در صورتی که این با فرهنگ دینی ما در تضاد است. البته تا اندازه ای بایستی تفاوت دستمزد وجود داشته باشد و این یک امر طبیعی است. چرا که بایستی بین فردی که زحمت کشیده و نکشیده تفاوت باشد. اما تا چه میزان؟ آیا بایستی حقوق یک فرد ده ها برابر بیشتر از دیگری باشد؟ مگر نیاز مادی هر دو آنها یکی نیست؟ به ویژه در بخش دولتی و ارتزاق کنندگان از بیت المال که بایستی دریافتی ها معقول باشد و کسی که سودای درآمد بیشتر دارد و دنیا طلب است از این سمت ها کناره جویی کند و در بخش خصوصی و... کار و فعالیت داشته باشد.
لذا وقتی معیارها متعالی شد و البته تبصره ای نیز در نظر گرفته شد که اگر فردی بهتر از تو است، کارآمدتر و باتقواتر از تو هست لازم است شخصا مسئولیت را به او واگذار کنی، آن وقت اگر کسی معیارش رضای الهی باشد در نظام اسلامی مسئولیت می پذیرد و جانانه خدمت می کند و افرادی که ملاکشان چیز دیگری است اصلا رغبتی به قبول مسئولیت نخواهند کرد چرا که جز دردسر چیز دیگری برایشان ندارد. لذا خالص ترین افراد متصدی امور خواهند شد. اما اگر مسئولیت ها جایگاهی برای کسب درآمد و منافع شد افراد منفعت طلب برای به دست آوری آن تقلا خواهند کرد.
پس بایستی در جامعه اسلامی این نکات یادآوری شود و البته از این ارزشها نیز پاسبانی شود تا دیگر شاهد حقوق های نجومی و زیاده خواهی ها نباشیم.
انتهای پیام/
