چه گوارا

چه گوارا مظهر روحیه انترناسیونالیستی انقلاب کوباست. انسان تصاویر چه گوارا را در هر کارخانه، مزرعه، انبار، مدرسه و یا هر بیمارستان مشاهده می کند. روز 8 اکتبر، روزی که او 40 سال پیش در میدان جنگ با دولت بولیوی به خاک افتاد، به نام «روز چریک های قهرمان» جشن گرفته می شود.

این یک کیش شخصیت بی روح نیست که گاهی اوقات حول یک شخصیت تاریخی ساخته می شود تا تمام آن چیزهایی را که آن شخصیت معرفش بوده بهتر به دست فراموشی سپرده شود! آثار چه گوارا، سخنرانی ها و مقالات او در مدارس کوبا و در کلاس های آموزش سیاسی که از جانب حزب کمونیست و اتحادیه جوانان کمونیست اداره می شود به عنوان کتب درسی به طور وسیعی مطالعه می گردد و مورد استفاده قرار می گیرد.

یک مجموعه 9 جلدی از آثار او، به قیمت 5 دلار آمریکایی در بازار موجود است. برخی از آثار اصلی او، مانند وقایعی از جنگ انقلابی، جنگ چریکی، سوسیالیسم و انسان، پیام به سه قاره و ... نیز به صورت کتب و یا جزوات جداگانه در بازار موجود است.

فیدل کاسترو در مدح چه گوارا می گوید: "اگر بخواهیم بگوییم که از جنگجویان انقلابی، مبارزین خویش و مردان خویش چه انتظاری داریم، بدون تردید باید بگوییم که می خواهیم مثل چه گوارا باشند. ... اگر بخواهیم بگوییم که چگونه باید فرزندانمان پرورش یابند بدون تردید باید بگوییم که با روحیه چه گوارا پرورش یابند. ... اگر بخواهیم بگوییم که آرزو می کنیم فرزندانمان چگونه باشند، باید از صمیم قلب به عنوان یک انقلابی قاطع بگوییم: می خواهیم مثل چه گوارا باشند!"

این تعهدات امروزه در کوبا جامه عمل می پوشند. از جمله کتاب هایی که جوانان می خوانند کتابی است به نام چه- فرمانده سپیده دم. نویسنده کتاب رنه مندز کاپوت، در مقدمه کتاب می نویسد:

«نویسنده امیدوار است... ایده ای از انسانیت عظیم این آرژانتینی در اختیار جوانان بگذارد، کسی که کوبا را وطن دوم خود ساخت و به بولیوی رفت تا کشته شود. چرا که در نزد او وطن مرز و بومی نمی شناخت. وطن جایی است که سایر برادران انسان می جنگند و خود را فدا می کنند، معتقدند که مبارزه همیشه آنان را به پیروزی خواهد رساند، چراکه اگر جان خود را در آنجا ببازند همیشه دست های دیگری وجود خواهد داشت که اسلحه آنها را برگرفته و پیکار توقف ناپذیر در راه کسب آزدی را ادامه دهند...».

* برخلاف تصویری که در رسانه های خبری سرمایه داری در طول زمان از کوبا ترسیم می شود، کوبا یک کشور پلیسی نیست که مردم آن از ترس، از ابراز عقاید خود علیه حکومت خودداری ورزند، بلکه درست عکس این مطلب صحت دارد. با وجودیکه اغلب مردم حامیان انقلاب هستند، معهذا، تعدادی از آنان صریحا ارزشی برای انقلاب قائل نیستند و از اظهار این مطلب وحشتی ندارند. اگر اصطلاحی وجود داشته باشد که بتوان بوسیله آن جو حاکم در کوبا را در مورد بسیاری از مسائل اجتماعی و فرهنگی توضیح داد، اصطلاح «تحمل و بردباری» و واژه‌ی «احترام» است. به عنوان مثال آزادی مذهب در کوبا از همان اول کاملا وجود داشته است و هرکس بخواهد به کلیسا می رود؛ اما اگر پاپ از کوبا بازدید کند احتمالا با استقبال خوبی مواجه نخواهد شد!