قهرمانی از چه ناشی می شود؟ شخصیت؟ نه، گاه اشخاصی که شخصیت بسیار ساده ای دارند قهرمان می شوند. شجاعت؟ انسان ها با کمی خطر کردن ممکن است جان خود را از دست بدهند. میلیون ها تن از مردم در جنگ جهانی چنین کردند. موفقیت چطور؟ استفاده از حوادث برای رسیدن به یک مقصود معین، چیزی درخشان و گیج کننده در اجرا، نوعی اغوا یا اجبار کردن بخت به اطاعت از خود چیزی شبیه جولیوس سزار؟

هیچ کدام از آنچه در بالا آمد برای توجیه قهرمانی کافی نیست. قهرمانانی که ما گرایش به تحسینشان داریم، شارلاتان هایی هستند که هیچ مرجع اجتماعی ندارند؛ موجوداتی از خود بیگانه با شگفتی های بیگانگی آور.

هر فرهنگی که قهرمان بیافریند، مطمئنا فرهنگی بورژوایی است؛ زیرا فردی خارق العاده است که وظیفه حفظ وضع موجود را برعهده دارد و این کار را با تبلیغ پنهان ایدئولوژی بورژوایی انجام می دهد. زیرا توجه ما را از زندگی واقعی و مشکلاتمان منحرف می کنند و به ما شخصیت هایی را معرفی می کنند که بسیاری از آنها فاسد و منحط اند و در نهایت کیفر جنایات خود را می بینند. پس درواقع، کارکرد ایشان این است که همچون قربانیان ایثارگر به ما توانایی می بخشند که بتوانیم تاحدودی خود را از احساسات خصمانه که نسبت به صاحبان قدرت و مکنت داریم رها سازیم. به جای یک انقلاب واقعی بر علیه بورژوازی واقعی در داستان های معماگونه، ما با ثروتمندان خیالی در داستان ها رو به رو هستیم که یکی یکی به قتل می رسند، بنابراین خصومت ما (و پتانسیل انقلابی آن) از میان می رود!

خود این داستان های معماگونه از جنبه دیگری نیز گمراه کننده هستند. ما با پلیس و کارآگاهان نمادینی روبه رو هستیم که به حل معما می پردازند. کاری که کارآگاهان خیالی و قهرمانانی مانند شرلوک هلمز (Sherlock Holmes)، پووارو (Hercule Poirot) و خانم مارپل (miss Marple) انجام می دهند این است که به ما تلقین کنند که ما مردمان عادی، فاقد هوش و زیرکی لازم برای حل معمای قتل، یا به صورت نمادین، اداره‌ی نهادهای اجتماعی و سیاسی جامعه‌ی خود هستیم. از لحاظ روان شناسی در حد بچه هایی تنزل یافته ایم که از آنچه می گذرد خبری ندارند. نتیجه این بحث این است که به نفع ماست که پاسداری جامعه را به آنانی بسپاریم که از ما خردمندتر و قدرتمندترند و این دقیقا همان چیزی است که می خواهند به توده های مردم بباورانند؛ اینکه وضع موجود کارکرد دارد پس نیاز به تردید و تغییر در وضع موجود نیست!