»افسانه ای به نام حشاشین»

منبع: سایت راهنما http://www.rah-nama.ir


گروه حشاشین که به عنوان مبتکر ترورهای سازمان یافته سیاسی در اکثر منابع مربوطه و برنامه های تولید شده غربی مورد تأکید و تبلیغ قرار می گیرد، چه کسانی هستند؟

حشاشین نامی است که اروپایی ها برای پیروان «حسن صباح» و «جنبش شیعی الدعوة الجدیدة» انتخاب کرده اند. وجه تسمیه نیز آشنایی این گروه با داروهای گوناگون از جمله «حشیش» بوده است که به ادعای اروپایی ها از آن برای تخدیر ذهنی پیروان گروه و اقناع کردن آن ها برای انجام عملیات های سخت و احتمالاً انتحاری استفاده می شده است.

می  توان فهرست بلندی از تولیدات رسانه ای که با نگاه به مسائل روز، هر یک به نوعی حشاشین را یک گروه آدمکش (تروریست) و نمادی از ایران و گروه های شیعه اسلامی امروز معرفی کرده اند، ارائه کرد.

معرفی حشاشین (Hashshashin) یا (Hassaaain) به عنوان یک گروه تروریستی مذهبی و ایرانی در رسانه های غربی به برنامه های تلویزیونی منحصر نمی شود و کتاب ها، فیلم ها و بازی های رایانه ای متعددی در این رابطه موجود است:

1. مستند سفر به انتهای زمین: مردم آتش شبکه دیسکاوری، 2001.

2. مجموعه بازی های کیش یک آدمکش، کمپانی های یوبی سافت اینترتیمنت و یوبی سافت مونترال، 2007 تاکنون.

3. سریال تلویزیونی کیش یک آدمکش: تبار کمپانی یوبی سافت اینترتیمنت، 2009.

4. کتاب الموت، ولادیمیر بارتول، 2007.

5. کتاب آدمکش های الموت، جیمز بوچرت، 2010.

 

سفر به انتهای زمین: مردم آتش (ایران)

  A Journey  to the Ends of the Earth: People of the Flame (Iran

عنوان مستندی است که به تفصیل مسئله آدمکش بودن حشاشین و حسن صباح را به عنوان بخشی از پشتوانه تاریخی و عقیدتی ایرانیان معرفی کرده و خط داستانی را تا ایران جدید و ضد غربی بودن ایران در زمان حاضر امتداد می دهد.

به بخش هایی از نریشن این مستند دقت کنید:

«سفر من به سوی دره آدمکش ها و قلعه مردی بسیار خطرناک ادامه پیدا می کند... نام او حسن صباح بود، پیر کوهستان. در قرن دوازدهم میلادی که ترک ها به ایران حکومت می کردند و صلیبی ها در اروشلیم بودند، حسن در این میان یک سلاح جدید اختراع کرد. ترور سیاسی !

اطرافیان او هر حاکم، شاهزاده یا فرمانده و حتی پادشاه صلیبی را ترور می کردند... حسن شجاعت لازم را در پیروانش با خوراندن حشیش به آن هاایجاد می کرد... عرب ها آن هارا حشاشین می نامند و ما آدمکش (Assasin) «

دیوید آدامز مجری و کارگردان این مستند، از وضعیت کنونی ایران و مقابله امام(ره (و پیروان بسیجی اش معرفی خود را آغاز می کند و در ادامه به آئین زرتشت و سپس حکومت حسن صباح و مقابله آن هابا صلیبیان و ترکان می رسد.

چینش داستان به نحوی است که میان حسن صباح و امام خمینی (ره) و پیروان فدایی هر یک در ذهن مخاطب، نوعی قرابت ایجاد می شود. وی سعی می کند تا این مفهوم را به مخاطبانش تلقین کند که ملت ایران از جنس آتش اند، از طایفه جنیان و ذاتاً «تروریست» هستند.

دیوید آدامز فردی انگلیسی است که با عنوان خبرنگاری استرالیایی، دقیقاً در همان زمانی وارد ایران می شود که جرج بوش، رئیس جمهور وقت آمریکا، ایران را با عنوان «محور شیطانی» خطاب می کند؛ اصطلاحی که در ایران به غلط «محور شرارت «ترجمه شد.

او در این سفر، به دور تا دور ایران سفر می کند. دیوید آدامز در این مستند مغرضانه، تلاش می کند که این مفهوم را به مخاطب القاء کند که ریشه تروریسم، در روح ایرانی است و ایرانیان بالذات تروریست هستند: «... من در این مستند شما را به سرزمین تروریسم  می برم، با من همراه شوید!«

در اصفهان، وارد یک زورخانه می شود و پس از شرح آیین پهلوانی و داستان رستم، با پیرمردی نحیف کشتی می گیرد و در این کشتی، پشت او را به خاک می مالد. او با این کار القاء می کند که ادامه تاریخ پهلوانی و رستم اینها هستند که اگر با آن ها رو در رو کشتی بگیریم، حتماً آنان را به زمین خواهیم زد. اما این مردم نامردند و از پشت خنجر می زنند.

در واقع تحریف محتوایی از اینجا آغاز می شود، سپس به قلعه الموت می رود، جایی که به زعم او یکی از ریشه های تروریسم است. توضیح می دهد که حسن صباح در این محل تروریست تربیت می کرده و به همه عالم می فرستاده است.

و ادامه می دهد که اکثر شخصیت های بزرگ تاریخ را اینها کشته اند. به عنوان مثال ادعا می کند که فرمانده سپاه صلیبی را در بدو ورود به دمشق، تروریست های حسن صباح از پای در آورده اند. او به این بهانه توضیح می دهد که تروریسم انتحاری از اینجا آغاز می شود، تروریستی که خود را می کشد تا دشمن را نابود کند، همان فداییان حسن صباح اند.

وی ادعا می کند که حسن صباح، پس از تخدیر یارانش به وسیله «حشیش»، عده ای دختر خوش صورت را به آنان نشان می داده است و می گفته که اینها حوری اند و به وصال اینها نمی رسید، مگر این که بروید و مأموریت های محوله را انجام دهید.

یکی دو نفر از افرادش را هم از آن بالا به پایین می انداخته است تا به نوعی اثبات ایمان افراد به سخنانش را به نمایش بگذارد. بقیه هم خونشان به جوش می آمده است و می رفتند و هر تروری را که دستور می داد، انجام می دادند.

دیوید آدامز در این مستند به زعم خود سقوط را باز سازی می کند. او به صورت نمایشی سایه افراد به اصطلاح تروریست را بر روی کوه نشان می دهد و به مخاطب می گوید: «به شما نشان می دهم وقتی می گویم فداییان حسن صباح به امر مولا و مرشدشان خودشان را از بالا می انداختند، پایین؛ یعنی چه...» جالب اینجاست که میراث فرهنگی، حتی اجازه بازدید از بسیاری از قسمت های قلعه، همانند سنگرهای دیده بانی را به شما نمی دهد، اما این شخص به راحتی به دیوارهای یک لوکیشن تاریخی میخ می کوید، طناب آویزان می‌کند و با راپل پایین می آید.

در طی این مسیر، او سعی می کند تا با دوربین حس سقوط افراد حسن صباح را ایجاد کند و با این بازسازی، به مخاطب القاء می کند که تفکر تروریستی شیعه ایرانی این قدر هولناک است.

اسماعیلیه فرقه ای ناقص الایمان است که در عهد اسماعیل، پسر امام جعفر صادق (ع) متوقف شدند و توفیق قبول ولایت امام هفتم (ع) را پیدا نکردند. اما باید به این نکته توجه داشت که اسماعیلیه یکی از دیوارهای محافظ ایران در مقابل افراط و تفریط عباسیان و سدی در برابر سپاه صلیبی بودند.

این فرقه به شدت اهل علوم غربیه بودند و از این امکان در انجام دادن مأموریت ها استفاده می کردند. داستان مشهور دستور حسن صباح به پیروانش و سقوط آن هااز صخره عظیم چند هزار متری به امید بهشت، از این منظر مخدوش است.

اگر هم افراد حسن صباح به این کار دست زده اند، به دلیل تسلط بر علوم غربیه بوده است، شاید شبیه به کارهایی که در عصر ترانس مدرنیسم، افرادی همچون کریس انجام می دهند.  مستند ساز در ادامه به دهکده کندوان می رود و استدلال می کند که اگر انسانی تروریست نباشد، آیا در این دخمه های سنگی و بین عقرب و جانوران زندگی می کند؟

لوکیشن بعدی وی آتشکده چک چک یزد است، در آنجا در حالی که مراسم آیینی عده ای از هموطنان زرتشتی را به دور آتش با بازتاب نور در چهره شان نشان می دهد، می گوید که ایرانی ها 1400 سال دروغ گفته اند که ما مسلمان شده ایم. اینها همان زرتشتی های قبل از اسلام هستند و این قلب پنهان ایران امروز است.

او در ادامه توضیح می دهد که «آیین زرتشتی، یعنی آیین «نهان روشی» که پیروانش دور آتش جمع می شوند، مراسم آیینی انجام می دهند و برای دنیا نقشه می کشند. در حال حاضر هم بر خلاف ادعای اسلام پذیری، باز هم دور آتش جمع می شوند، ذکر می گویند، شور می گیرند و در این وضعیت، به خلسه ای می روند که هر کاری می توانند انجام دهند. این خلسه همان قطب باطنی است که شما نمی بینید و ما آن را به منظر آورده ایم.«