شورافکن

توضیح: به قلم خانم پروانه استکی (کارشناسی حقوق، دانشگاه پیام نور اصفهان)

حسابش از دستمان خارج نشود؛ کلمات را می گویم. قبل از اینکه به فکر چیدمان زیبای حروف و قطار کردن کلمات برای یک خطابه ی بلند و بالا باشیم، با کمی عاقبت اندیشی به نتیجه ی ساده ای می رسیم که به هر قیمتی هر چیزی را نباید گفت؛ نباید گفت چون آدم هوشیار حساب کلمات را پای کتاب شدنش نمی گذارد. او فقط یک دست خط ساده می خواهد از کلماتی ساده تر برای روز عمل، که مُهرش از جوهر شرافت و غیرت رنگ گرفته باشد.

آنگاه همان جوهر ضمانتی می شود برای انگشتانی که مَثَل شده اند برای روزهای ساختن در تنهایی و بی یاوری؛ تا پای صندوق که نه، بلکه پای اندیشه شان مهر ایستادگی زنند.

حساب کلماتمان را که نداشته باشیم، جایی پاپیچ و گریبان گیرمان می شوند که جز خشم خدا چیزی برایمان نخواهند داشت. و چه خوب است که حسابمان حساب باشد و دو دو تایمان عاقبت جز چهار تا نشود، که این ملت هنوز کلامی استوارتر از سخن مولایمان علی (ع) نیافت که فرمود:

"مبادا هرگز با خدمت هایی که انجام دادی بر مردم منّت گذاری، یا آنچه را انجام داده ای بزرگ بشماری یا مردم را وعده داده، سپس خلف وعده نمایی!

منّت نهادن پاداش نیکوکاری را از بین می برد و کاری را بزرگ شمردن، نور حق را خاموش گرداند، و خلاف وعده عمل کردن، خشم خدا و مردم را بر می انگیزد، که خدای بزرگ فرمود: «دشمنی بزرگ نزد خدا، آن که بگویید و عمل نکنید».

نهج البلاغه_ ص 589